برای ماندگاری بیشتر سبزه ها این آب فشان را در کنار صندلی قرار داده ایم تا هرکه دوست داشت به روی  سبزه ها آب بپاشد. این کار همچنین باعث مشارکت مخاطب ها در شکل گیری اثر می شود.




3. یکی از مسائلی که همیشه در محافل هنری مطرح و گاهی دردسر ساز است دسته بندی آثار هنری در قالب سبک های شناخته شده است. مطالعه تاریخ هنر و  شناخت سبک ها اگرچه برای یک هنرمند لازم است اما واقعیت این است که کار هنرمند خلق اثر است و  دسته بندی و نام گذاری آنها کار منتقد و پژوهشگر.
حال این که اثر مفهومی زیر پرفورمنس است یا خیر. راستش را بخواهید خودم هم مطمئن نیستم!

این اثر توسط سمیه راست خدیو و بهرام اکاران (و با کمک دیگر اعضای گروه: الهام سجادی  و انسیه حسینی زاده)  اجرا شد.

"حالا این یعنی چی؟"
کلافه شدیم از دست این سئوال!
تصمیم گرفتیم توضیحی در کنار آثار نصب کنیم و خودمان را راحت کنیم.





از راست: صالح انصاریان ، شیما باقی ، شیما مهدی پور ، کبری عبدالله پور و حمیده ساعیان

حالا وقت اجرا است...

ظاهرا قوطی ها دیگر باعث زشتی و آلودگی نیستند!





استفاده از زباله در خلق آثار محیطی تفاوت اساسی با آن نوع هنر بازیافت دارد که می کوشد. از مواد دور ریختنی آثار هنری زیبا و تزئینی بسازد.
 استفاده از تعداد و حجم زیاد زباله در اینگونه آثارمحیطی باعث می شود که اثر در پس ظاهر زیبایش دربردارنده نوعی  هشدار نیز باشد.



از راست: عاطفه رضاییان ، سپهر نوری ، سمانه پرند آور

بنظرم مکان مناسبی است. چرا که از سویی متناسب با محیط اش دارای توجیه کاربردی است و از سوی دیگر در اثر وزش باد حرکت و صدا ایجاد می کند.

قطعه فیلم کوتاه مربوط این اثر را ببینید:

مقدار زیادی پارچه رنگی تهیه می کنیم و آنها را به شکل نوارهای کوچک برش می دهیم.

قصد داریم پارچه ها را به شاخه ها گره بزنیم.



گره زدن پارچه به درختان یا همان دخیل بستن، آیین مرسومی است که تقریبا در همه نقاط ایران به نوعی دیده شده است. درختان مقدسی که معمولاً در جوار امام زاده ها وجود دارند و در باور مردم مقدس شمرده می شوند.
در فرهنگ ما لارستانی ها اصطلاح کُنار لَک و پَک به این باور اشاره دارد. کُنار همان درخت سدر است که از گذشته های دور درختی مقدس بوده و منظور از لَک و پَک همان تکه پارچه هایی است که  به شاخه ها گره می زنند.



از قضا شبی که که ما در حال اجرای این اثر مفهومی هستیم همزمان شده است با مناسبتی مذهبی به نام لیلة الرغائب یا همان شب آرزو ها.
 من شخصاً از وجود چنین مناسبت مذهبی در این شب اطلاعی نداشتم و آنوقت دانستم که چند اس ام اس با این مضمون به دستم رسید و تبلیغات مذهبی که فردای آن روز بر در و دیوار شهر دیدم.
به هر حال هر لحظه بر تعداد افرادی که مشتاق بودند تا به درخت خشکیده ما پارچه گره بزنند افزوده می شد و کم کم انگار همه باور کرده بودند که تقارن اتفاقی اجرای این اثر هنری با این مناسبت مذهبی می تواند نشانه ای باشد به برآورده شدن آرزو هایشان در این شب!


پس از اینکه شاخه ها به اندازه کافی از پارچه پر شد. درخت را به فضای داخلی دانشگاه منتقل کردیم.



قرار بر این بود که ترتیبی بدهیم  این اثر از یک مجسمه مفهومی به یک اثر مشارکتی تبدیل شود.
در هنر مشارکتی هنرمند به جای آنکه به تنهایی یک اثر را خلق کند. مخاطب را در شکل گیری اثر هنری مشارکت می دهد. و در واقع بخشی از اثر هنری به کمک بازدید کنندگان شکل می گیرد.



بنابر این ما نیز مقدار زیادی تکه پارچه در کنار درخت قرار داده ایم که بازدید کنندگان به کمک آنها کار را ادامه دهند. حس گره زدن  تکه پارچه به شاخه های درخت و تجربه نمادین یک باور آیینی در واقع بخشی از روند تاثیر گذاری اثر هنری ما بر مخاطب است.



گویا صبح فردای آن روز جو دانشگاه شدیداً تحت تاثیر این اثر هنری قرار گرفته است. دانشجویان و کارکنان مشتاق اند مشارکت در این کار هنری را تجربه کنند و درخت هر لحظه پر بار تر و زیباتر می شود.



نزدیک ظهر بود که یکی از مسئولین دانشگاه با من تماس گرفت و راجع به درخت از من پرسید. توضیح دادم که این یک اثر هنری است اما ظاهراً جوی علیه درخت ما در دانشگاه شکل گرفته که معتقد است این ترویج خرافه پرستی است!



بعد از ظهر که به دانشگاه آمدم در کمال تعجب دیدم که درخت را از آنجا برده اند. از مسئول خدمات علت را جویا شدم و او گفت نامه ای را دریافت کرده که آنها را ملزم کرده درخت را از آنجا ببرند.
نامه را می بینم:
(( درخت آرزوها به دلیل مشکل حراستی به انبار منتقل شود))



حالا درخت آرزوها! که تا دیروز قدر و منزلتی داشت برای خودش و همه دورش حلقه می زدند و زیباییش را تحسین می کردند و بعضی حتی امید و آرزویشان را گره کرده بودند بر شاخه هایش در گوشه تاریک انبار داشت خاک می خورد.



شاید مشکل از سوی ما بود که از قبل اطلاع رسانی نکرده بودیم. و بی جا توقع داشتیم مسئولین و عوام الناس هنر مفهومی را بدانند و با آن به عنوان پدیده ای غریب برخورد نکنند.
به این قصور اگر بد شانسی تقارن اجرای این اثر با شب آرزو ها را هم اضافه کنیم جای گلایه و تعجب نیست که عاقبت یک اثر هنری این باشد.
از این بدتر برای من اما بی انگیزه شدن دانشجویانم بود. کدام دانشجو آنقدر در کارش جدی است که حاضر باشد برای یک اثر هنری خود را با مسائل حراستی درگیر کند؟
بسیاری از آنها که به زحمت ترغیب و تشویق اشان کرده بودم به رها کردن تنبلی، بهانه ای پیدا کرده بودند برای بازگشتن به خانهء اول و بی خیالی و در رفتن از زیر کار.
این بود که از فردای آن روز دست به کار شدیم و با جدیت هرچه بیشتر مشکل را پیگیری کردیم و قرار بر این شد که از خود و کار هنری امان رفع اتهام کنیم و تا بازگشتن درخت آرزوها به جایگاه قبلی اش قدمی عقب نشینی نکنیم.



خوشبختانه تلاش امان پس از یک هفته به نتیجه می رسد و مسئول حراست و ریاست دانشگاه موضوع سوء تفاهم را می پذیرند.  و قرار می شود با شرایطی درخت را به جای قبلی اش بازگردانیم.



دانشجویان و کارکنان دانشگاه که همه در جریان این ماجرا بودند. فردای آن روز از دیدن دوباره ی درخت در فضای دانشگاه متعجب شده اند و حتی برخی، رهایی اش از حبس را تبریک می گویند!



یکی از شرایطی که قرار شد آن را بپذیریم این بود که در کنار هر اثر پوسترهایی نصب کنیم که موضوع و شیوه ی هنری آن اثر را توضیح دهد و دیگر این که قبل از اجرای آثار مفهومی دانشگاه را در جریان قرار دهیم.



حالا این درخت شده است نماد جدیت ما در انجام کارهای هنری امان.
همراه با بازگشت او، نشاط هنری به فضای دانشگاه بازگشته است و دانشجویان، با جدیتی بیش از پیش مشغول اجرای چند اثر مفهومی دیگر هستند که در اولین فرصت گزارش آنها را نیز برایتان خواهم نوشت.



از راست : سمانه نوروزی ، اعظم خلیلی ، سارا عزیزی و عالیه حسینی

قسمت های تخریب شده درخت نخل با گل رس پوشانده می شود.





در مرحله بعد چند کتاب تاریخ را در میان گل ها قرار می دهیم.



این اثر توجه آقای اوحدی استاد عکاسی دانشگاه را جلب کرده است.



من هم پس از اتمام کلاسم دست به کار شده و در اجرا به دانشجویان کمک می کنم.



تصویر های متعدد از تاریخ ایران سراسر سطح کار را پوشانده اند.









از راست : داوود پشتر ، بهرام اکاران ، صدیقه شیردل



یکی از مشکلاتی که با آن روبرو شدیم عدم آگاهی مسئولین و دانشجویان رشته های دیگر  از هنر مفهومی بود. به حدی که متوجه می شدیم از روی عدم آگاهی دست به تخریب اثر زده یا در آن دستکاری میکنند.



.
.
.
.
با گذشت 2 روز گل ها کاملاً خشک شده اند.








در اثر دستکاری دیگران بخشی از برگ های کتاب از لابه لای خاک رها شده. و به این ترتیب می توان برگ هایی  از تاریخ ایران را ورق زد.